ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
Μιχάλης Χριστοδούλου
Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Ταξίδεψα για πρώτη φορά στα 16 μου, στο μακρινό πια 1997. Τότε, που το ίντερνετ ήταν ακόμη άγνωστο, τα κινητά είχαν το βάρος νεογέννητου μωρού, τα social media δεν υπήρχαν ούτε καν σαν ιδέα και για να δούμε τις φωτογραφίες μας, από το εκάστοτε ταξίδι περιμέναμε οκτώ ημέρες για να εμφανιστεί το φιλμ.

Σήμερα, 22 χρόνια μετά, το ίντερνετ βρίσκεται παντού, είμαστε εξαρτημένοι από αυτό και τα social media ενώ οι φωτογραφίες μας κατακλύζουν σε κλάσματα δευτερολέπτων το Facebook και το Instagram μέσω των λεπτεπίλεπτων «έξυπνων» κινητών μας. Μέσα σε μία εικοσαετία και βάλε το μόνο που παραμένει βέβαιο και σταθερό στη ζωή μας είναι ο χρόνος. Η αμείλικτη εκείνη ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων, η έννοια μέσα στην οποία η κίνηση γενικότερα ούτε μπορεί να διακοπεί αλλά και ούτε να αντιστραφεί. Ο χρόνος ήταν, είναι και θα παραμένει εκεί. Γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα πως με το να ταξιδεύω δίνω νόημα σε αυτή την ανεξήγητη κίνηση των γεγονότων που με περιστοιχίζουν.

Από το 1997 και το πρώτο μου ταξίδι, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι εκείνο που αγαπώ περισσότερο να κάνω στη ζωή μου είναι να ταξιδεύω. Κάθε ταξίδι και κάθε προορισμός είναι ένα μικρό πανεπιστήμιο. Μία τόση δα σπουδή για μία άλλη χώρα, έναν άλλο λαό, άλλους ανθρώπους. Κάθε καινούργιος προορισμός γίνεται μάθημα αλλά κυρίως μία ακόμη αποδοχή. Αποδοχή στον «άλλο», στο «άλλο», στο άγνωστο, το διαφορετικό και εκείνο που θεωρείται ξένο απέναντι στη δική μου φυλή και κουλτούρα. Αυτές οι σκέψεις στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου κάθε φορά που κάθομαι στη θέση μου για την απογείωση.

Ταξιδεύοντας, αντιλαμβάνομαι ότι η διαφορετικότητα κάθε λαού είναι εκείνο το στοιχείο που τον κάνει ξεχωριστό, μέσα σε αυτό το τεράστιο πολυπολιτισμικό οικουμενικό αμάλγαμα με κοινό παρονομαστή τον άνθρωπο. Και αυτό είμαστε όλοι, άνθρωποι, ίσος προς ίσο, οποιασδήποτε καταγωγής, χρώματος και θρησκείας. Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται κοινότυπα αλλά είναι οι βασικότερες αρχές που οφείλει να κουβαλάει μέσα του, ιδιαίτερα σήμερα ο κάθε πολίτης. Η ματιά μας απέναντι στο «ξένο», το «άλλο», το αλλοδαπό, το αλλιώτικο, το διαφορετικό πρέπει να εμπεριέχει τον σεβασμό, τη δεκτικότητα και την αποδοχή, βασικά συστατικά στοιχεία της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων.

Επιστρέφοντας πριν μερικές μέρες από το τελευταίο μου ταξίδι στη Στοκχόλμη, σκέφτηκα ξανά όλα αυτά διαβάζοντας ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης πήρε την απόφαση να επιστρατεύσει ένοπλα περίπολα στις οδούς Λήδρας, Ονασαγόρου και στην περιοχή της πλατείας Φανερωμένης με σκοπό την ασφάλεια των πολιτών και την προστασία τους από τις ταραχές που δημιουργούνται τελευταίως εκεί εξαιτίας των «ξένων».

Η αντιμετώπιση του κάθε ανθρώπου σαν ξένου και όχι ως ανθρώπου άμεσα προκαλεί τον φόβο. Ο φόβος δημιουργεί την καχυποψία, την άρνηση, την απέχθεια, τον ρατσισμό. Η παρουσία της αστυνομίας στη συγκεκριμένη περιοχή θεωρώ πως έρχεται για να εκφοβίσει τους ανθρώπους από τις άλλες χώρες με υποτιθέμενο σκοπό την ασφάλεια των ντόπιων Κυπρίων. Η κίνηση αυτή από μόνη της ενέχει κίνητρα ρατσιστικά με τα παραδείγματα παγκοσμίως να είναι πολλά. Η πράξη αυτή σπέρνει τον φόβο και την καχυποψία μεταξύ εμάς και των ανθρώπων που ζουν στην Λευκωσία από άλλες χώρες. Σκοπός θεωρώ πρέπει να είναι η συνύπαρξη και όχι η έχθρα κι ο εκφοβισμός.

Δεν είμαστε ο ομφαλός της γης και ομφαλό η γη δεν είχε και δεν θα αποκτήσει ποτέ. Η μήτρα των πολιτισμών είναι ο κάθε άνθρωπος από μόνος του, ο κάθε πολιτισμός και κουλτούρα, η κάθε πατρίδα και κράτος που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κυριαρχία τους. Η Κύπρος για μένα είναι η πατρίδα μου. Εδώ γεννήθηκα. Αγαπώ τον ήλιο της, τη θάλασσα, τα δάση, τον καταγάλανο ουρανό της. Φεύγοντας τη νοσταλγώ, επιστρέφοντας ηρεμώ.

Επιστρέφοντας νιώθω πως μπαίνω ξανά στην αγκαλιά της μητέρας μου. Εδώ ο χρόνος σταματά και δημιουργεί μέσα μου την πιο ζεστή ατμόσφαιρα της αποδοχής. Κάθε ταξίδι σημαίνει και επιστροφή. Για κάποιους όμως ανθρώπους εκεί έξω δεν είναι όλα τα ταξίδια, ταξίδια επιστροφή αλλά αβεβαιότητας. Εκείνοι οι άνθρωποι που θέλουμε να περιπολούμε στην παλιά Λευκωσία είναι μετανάστες, προέρχονται από χώρες με πόλεμο, πολιτικές αναταραχές, ήρθαν εδώ όχι για να μας σκοτώσουν αλλά για να εργαστούν και η δική μας πατρίδα δημιουργεί γι’ αυτούς ελπίδα. Εκείνο που θέλουν είναι ο σεβασμός και η αποδοχής μας. Να νιώσουν κι εκείνη τη ζεστή αγκαλιά…

Κανένας λαός και καμία χώρα δεν είναι τέλειοι. Ούτε καν οι Σουηδοί που όλα εκεί μοιάζουν ιδανικά. Εμείς εδώ έχουμε τον καθαρό ουρανό, την κρυστάλλινη θάλασσα, το άπλετο φως. Ένα φως που δεν μας κάνει φωτεινούς και λυπάμαι που διαπιστώνω την φοβιστική ματιά μας απέναντι στο «ξένο», στο «άλλο», στο διαφορετικό. Δεν θέλω να είμαι απόλυτος αλλά ως λαό δεν μας χαρακτηρίζει η δεκτικότητα απέναντι στο ξένο και το διαφορετικό. Η κυπριακή κοινωνία φαινομενικά σήμερα μοιάζει ακμάζουσα και μοντέρνα αλλά βαθιά στις ρίζες της κρύβει έναν επικίνδυνο συντηρητισμό που συχνά πυκνά γίνεται απογοητευτικά ορατός σε διάφορες εκφάνσεις.

Ας βάλουμε μέσα μας λίγο φως. Αυτό που ευλογηθήκαμε γεωγραφικά ως τόπος και να πάψουμε να νιώθουμε περήφανοι μόνο για τον ήλιο και τη θάλασσα. Ας γίνουμε περήφανοι και για το μέσα μας. Αυτός πρέπει να είναι και ο πολιτισμός μας, διότι ο χρόνος είναι αμείλικτος…

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

SIMILAR

ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ