ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
Μιχάλης Χριστοδούλου
Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Διαβάζω συχνά πυκνά στα διάφορα sites, τίτλους του τύπου «τι μου έμαθε η καραντίνα»; Τι να σου μάθει ρε φίλε;

Από τις 13 Μαρτίου δεν ξαναπήγα γραφείο. Το μισό σαλόνι έγινε το γραφείο μου, ο Μέρλιν ο σκύλος μου, η συντροφιά μου και το μικρό μου μπαλκονάκι η διέξοδός μου προς τον έξω κόσμο. Οι πρώτες ημέρες του εγκλεισμού είχαν μία πιο ποπ προσέγγιση, ήταν κάπως πιο ευχάριστες για όλους μας. Δουλειά από το σπίτι, επιτέλους εκσυγχρονισμός, δεν θα λιώνω στο γραφείο και δεν θα μου σπάει τα νεύρα η κίνηση της Λευκωσίας. Αυτά λέγαμε. Κι όμως, το να δουλεύεις από το σπίτι είναι δίκοπο μαχαίρι, αφού πλέον φεύγεις από τη σφαίρα του οκτάωρου και είσαι διαθέσιμος όλες τις ώρες της ημέρας για δουλειά.

Εμένα, όμως από την άλλη, η κλεισούρα δεν μπορώ να πω ότι με δυσκόλεψε ή μου έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι μου. Αγαπώ το σπίτι μου, τον (ξεχαρβαλιασμένο πια) καναπέ μου, την ηρεμία μου και νομίζω πως το γεγονός ότι έχω καταφέρει να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια με έκανε να με ανεχτώ, μένοντας μαζί μου τόσες ώρες καθημερινά. Δεν ήμουν από αυτούς που είδαν όλες τις σειρές του Netflix, ούτε έβγαινα για βόλτες στη γειτονιά, παρά μόνο κατέβαζα για κατούρημα τον Μέρλιν, ούτε ξεπατίκωσα τις συνταγές του Πετρατζίκη, ούτε έκανα χειροτεχνίες, δεν άνοιξα ντουλάπες και ερμάρια, ούτε διάβασα τη Βίβλο, το Κοράνι και τα άπαντα του Φρόιντ αν και καθημερινά προσπαθούσα να μαγειρεύω σπιτικό φαΐ χωρίς όμως να διεκδικώ και αστέρι Michelin.

Διαβάζω συχνά πυκνά στα διάφορα sites, τίτλους του τύπου «τι μου έμαθε η καραντίνα»; Τι να σου μάθει ρε φίλε; Αν δεν μπορείς να κλειδωθείς 40 ημέρες στην άνεση του σπιτιού σου, για το καλό το δικό σου, της υγείας και των δικών σου ανθρώπων είσαι αξιολύπητος όπως αξιολύπητοι είναι κι όλοι αυτοί που στις 3 ημέρες καραντίνας άρχισαν να τρελαίνονται μέσα στο δικό τους σπίτι, τον χώρο όπου ο καθένας νιώθει ασφάλεια και να μην αντέχουν ούτε τον εαυτό τους. Η προσαρμοστικότητα πρέπει να γίνει βασική αρετή στις ζωές μας μου είπε πρόσφατα μία σοφή γυναίκα. Αν οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν κάποια ψυχολογικά προβλήματα προηγουμένως ή να αντιμετώπιζαν κάποια ψυχική νόσο τότε μετά την καραντίνα πρέπει απαραιτήτως να επισκεφτούν ένα ειδικό, να ψάξουν βαθύτερα μέσα τους διότι σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.

Για μένα αυτές οι 40 ημέρες καραντίνας ήταν μέρες συμφιλίωσης με τον εαυτό μου. Κατάλαβα ποιοι είναι οι πραγματικοί μου φίλοι, οι άνθρωποι που νοιάζονται για μένα και εγώ γι’ αυτούς. Κατάλαβα πως η επικοινωνία με ένα σκύλο μπορεί να είναι πιο λυτρωτική παρά με ένα άνθρωπο. Έμαθα πως η αυτοαπομόνωση, μας φοβίζει όχι γιατί θα μας πνίξουν οι τέσσερεις τοίχοι και θα βαρεθούμε να τρώμε, να μαγειρεύουμε και να βλέπουμε τη θέα από το παράθυρο αλλά επειδή αναγκαζόμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Κι εμείς οι άνθρωποι μπορεί να είμαστε οικονομικά ευκατάστατοι, να έχουμε ταξιδέψει, να έχουμε μεγάλες επαγγελματικές επιτυχίες αλλά δυστυχώς να μην τα έχουμε βρει ποτέ με τον εαυτό μας, να του κρυβόμαστε, να τον κατηγορούμε, να έχουμε κλειστές πόρτες που φοβόμαστε να τις ανοίξουμε και να θέλουμε να παραμένουμε κλεισμένοι πίσω από αυτές.

Μία παλιά φίλη, μου είχε πει 20 χρόνια πριν περίπου πως ένιωθε πως είχα μέσα μου κάποια κλειστά κουτάκια, που δεν μπορούσε να ανοίξει για να με καταλάβει. Και γιατί να με καταλάβεις κυρά μου; Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι θέλουν εισχωρήσουν στο μεδούλι σου, στα σκοτεινά δωμάτια του ψυχισμού σου για να σε μάθουν, να σε ξέρουν, τι κρύβεις, τι σκέφτεσαι, γιατί το σκέφτεσαι, πως το σκέφτεσαι και γιατί αντιδράς έτσι. Γιατί;

Όταν λοιπόν αυτά τα κουτάκια που μου έλεγε η φίλη μου ανοίχτηκαν και ξεκλειδώθηκαν, ήταν λες κι άνοιξε το κουτί της Πανδώρας για εκείνη, όχι για μένα. Για μένα ήταν απελευθέρωση, γι’ αυτό πιστεύω πως εγώ, ένας άνθρωπος γκρινιάρης, ιδιόρρυθμος και ιδιότροπος κατάφερα να βιώσω σε απόλυτη ηρεμία-σχεδόν την απομόνωση των 40 μέχρι σήμερα ημερών, που μου ζήτησε η χώρα μου, για το καλό το δικό μου, των φίλων μου, των συγγενών μου. Αν μου έμαθε κάτι η καραντίνα είναι να αγαπώ πρώτα εμένα για να μπορώ να αποδέχομαι, να αγαπώ και να σέβομαι τους άλλους. Αυτό πού ίσως αυτή η παλιά φίλη δεν μπόρεσε να κάνει. Οι μέρες αυτές λειτουργούν θεραπευτικά, ηρέμησε, κλείσε τα μάτια και σκέψου εσένα, μόνο, για πέντε λεπτά και δώσε απαντήσεις στον εαυτό σου, ζήτα συγγνώμη και αγάπα εσένα.

SIMILAR

ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ