ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
Μιχάλης Χριστοδούλου
Μιχάλης Χριστοδούλου

Μιχάλης Χριστοδούλου

Ομολογώ πως η ιδέα της δημιουργίας ενός θεατρικού έργου... ήταν κάτι περισσότερο από συναρπαστική και ταυτόχρονα μας έθετε αντιμέτωπους με μία μεγάλη ευθύνη

Πριν από μερικά χρόνια στο Λονδίνο, μία ομάδα θεατρικών συγγραφέων, σε συνεργασία με δημοσιογράφους, δημιούργησαν μία ομάδα με σκοπό τη συγγραφή νέων θεατρικών έργων τα οποία θα ήταν αποτέλεσμα έρευνας και συνεργασίας των δύο πλευρών. Αυτή η πρωτοποριακή σύζευξη είχε ως αποτέλεσμα τη συγγραφή καινούργιων θεατρικών έργων βασισμένων σε δημοσιογραφική έρευνα από τα οποία κάποια ανέβηκαν και στη σκηνή.

Πριν από περίπου ένα χρόνο δέχτηκα μία πρόταση να συμμετάσχω σε μία τέτοια ομάδα, ένα ερευνητικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Frederick με το όνομα «Αντίκριση». Δεν υπάρχει ορθογραφικό λάθος στη λέξη αφού αποτελείται από δύο συνθετικά: «αντί» και «κρίση», κατά της κρίσης δηλαδή την οποία βιώσαμε ιδιαίτερα από το 2013 κυρίως και τα χρόνια που ακολούθησαν με όλα τα συνεπακόλουθά της μέχρι και σήμερα.

Εμπνευστές της τολμηρής αυτής κίνησης, να φέρουν κατά κάποιο τρόπο τη συγκεκριμένη λονδρέζικη ιδέα στην Κύπρο ήταν ο Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και σκηνοθέτης Αιμίλιος Χραλαμπίδης, ο Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας, Σωτήρης Θεοχαρίδης και η Επίκουρη Καθηγήτρια Επικοινωνίας και ΜΜΕ, Ήβη Λάμπρου. Μία προσπάθεια που τέθηκε κάτω από την ομπρέλα του Ινστιτούτου Επικοινωνιακών και Κοινωνικών Ερευνών (ΙΕΚΕ) του Τμήματος Δημοσιογραφίας, Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Frederick όπου διδάσκουν οι τρεις ακαδημαϊκοί.

Σκοπός αυτού του ερευνητικού προγράμματος είναι η συνεργασία Κύπριων δημοσιογράφων και θεατρικών συγγραφέων με σκοπό η δημοσιογραφική έρευνα να γίνει η πλατφόρμα, πάνω στην οποία θα αναδειχθεί η θεατρική γραφή με απώτερο σκοπό τη δημιουργία ενός θεατρικού έργου. Οι συμμετέχοντες λάβαμε μέρος σε εργαστήρια και σεμινάρια τα οποία είχαν ως στόχο να φέρουν τα δύο πεδία, τη δημοσιογραφία και τη θεατρική γραφή πιο κοντά. Η κάθε συνάντηση ήταν και μία αποκάλυψη για τον καθένα μας αφού βλέπαμε πως η μία πλευρά συμπληρώνει την άλλη και πόσο σημαντική είναι η έρευνα για τη συγγραφή ενός θεατρικού έργου.

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα όμως ήταν και η θεματική του προγράμματος που είναι το «τραύμα» στην κυριολεκτική, μεταφορική και ευρύτερη του έννοια και πώς αυτή η εκάστοτε τραυματική εμπειρία επιδρά πάνω στον άνθρωπο, στην ψυχή, τη ζωή και τα συναισθήματά του. Πώς θα καταφέρει λοιπόν ο άνθρωπος να αφηγηθεί αυτό το τραύμα του το οποίο θα εκφραστεί μέσα από θεατρικές αφηγηματικές δομές, διαλογικά μέρη και φυσικά θεατρικούς ήρωες, με συναισθήματα και πρωσοπικότητα.

Ομολογώ πως η ιδέα της δημιουργίας ενός θεατρικού έργου, μέσα από δημοσιογραφική έρευνα και η συνεργασία με θεατρικούς συγγραφείς και σκηνοθέτες για την ολοκλήρωση ενός τέτοιου οράματος ήταν κάτι περισσότερο από συναρπαστική και ταυτόχρονα μας έθετε αντιμέτωπους με μία μεγάλη ευθύνη: την παραγωγή αποτελέσματος.

Σήμερα, η Αντίκριση, ένα χρόνο μετά φαίνεται να ωριμάζει, οι ιδέες άρχισαν να διαμορφώνονται, τα μέλη να συσπειρώνονται, κάποιες έρευνες να έχουν προχωρήσει αναμένοντας να φέρουν τη γέννηση νέων θεατρικών έργων. Μία διαδικασία καθόλου εύκολη, σίγουρα επίπονη διότι ανιχνεύοντας τα τραύματα των πιθανόν μας ηρώων αγγίξαμε και τα δικά μας. Αυτά που κρατάμε μέσα από παιδιά, πράγματα που δεν εκφράσαμε ποτέ, τραυματικές οικογενειακές ιστορίες που ίσως δεν ειπώθηκαν ποτέ και σίγουρα η πιο δύσκολη αντιμετώπιση είναι εκείνη του εαυτού μας. Πόσο τραυματίσαμε εμείς τον εαυτό μας, πόσο τραυμάτισαν και πλήγωσαν εμάς τα τραύματα των δικών μας ανθρώπων.

Τι σημαίνει όλο αυτό όμως; Σίγουρα, πολλά περισσότερα από άλλο ένα πανεπιστημιακό ερευνητικό πρόγραμμα. Πρόκειται για μία κίνηση που θέλει την τέχνη να πρωταγωνιστεί, το θέατρο να έχει λόγο στην παρούσα κοινωνική κατάσταση, στην κοινωνία και να παίρνει θέση στα σύγχρονα κοινωνικά τεκταινόμενα. Η τέχνη δεν είναι για την τέχνη αλλά για τους ανθρώπους. Για μένα ήταν και είναι αναμφίβολα μία απόλυτα ψυχοθεραπευτική διαδικασία όλο αυτό, διότι το να αναγνωρίζεις το τραύμα σου και να το επουλώνεις-κάπως, ίσως-είναι λυτρωτικό.

Και η δική μου έρευνα και συνεργασία για τη συγγραφή ενός θεατρικού έργου είναι κάτι παραπάνω από βάλσαμο. Ίσως μία υπόσχεση επούλωσης, ένα τάμα, μια ανάγκη δικαίωσης έστω…

Και τι καλύτερο υπάρχει από το να γιατρεύεις την ψυχή σου μέσα από την τέχνη και στην προκειμένη περίπτωση το θέατρο.

Φωτογραφία: Από το έργο Outwritting the Devil του σπουδαίου χορογράφου Akram Khan το οποίο παρουσιάστηκε το 2019 στο Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

SIMILAR

ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ