ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
Nάκης Αντωνίου
Νάκης Αντωνίου

Νάκης Αντωνίου

Περπατώντας στη φύση, πλάι στον ποταμό Καρκώτη, μεταφέρεσαι ασυναίσθητα σε έναν κόσμο ονειρικό

Έχω να πατήσω σε αεροδρόμιο ένα χρόνο, οπότε αντιλαμβάνεσαι το πλήγμα αν τα ταξίδια ήταν και στο δικό σου πρόγραμμα κάθε τόσο. Όπως και να ‘χει, έμεινα Κύπρο και τελικά δεν ήταν τόσο άσχημα. Για την ακρίβεια, δεν ήταν καθόλου άσχημα. Έχω γυρίσει το νησί αρκετά, πήγα σε τοποθεσίες που γνώριζα και ήθελα να δω, που φανταζόμουν αλλιώς ή που δεν φανταζόμουν καθόλου. Μια απ’ αυτές ήταν και η Γαλάτα, και αν δεν γνωρίζεις τι εστί το χωριό αυτό, θα υποθέσεις πως πήγα για τα, κατά τα άλλα, πεντανόστιμα αρτοπαρασκευάσματα. Κοίτα, ψέματα δεν θα πω, εν μέρει αυτά ήταν ο λόγος. Αλλά είχα ακόμα έναν.


Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, στην είσοδο του χωριού.

Δεν μπορούσα να μην μοιραστώ μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που έζησα γυρίζοντας το νησί. Ο νερόμυλος στη Γαλάτα, αυτός «Της Ροδούς» όπως θα τον βρεις γραμμένο, ήταν στη λίστα μου αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένος γι’ αυτό που θα αντίκριζα. Ακούγεται υπερβολικό; Δεν είναι.


Οι αψίδες σε υποδέχονται σε ένα παραμυθένιο τοπίο.

Με το που φτάνεις στο χωριό, περπατάς ανάμεσα σε ένα κλασικό, τυπικό χωριό με την παραδοσιακή και την πιο σύγχρονη αρχιτεκτονική να «μπλέκουν» όμορφα στα κτήρια. Όλα νορμάλ. Απέναντι από το πολιτιστικό κέντρο υπάρχει ένα πέτρινο κατηφορικό δρομάκι, ακολούθησέ το σαν το κίτρινο μονοπάτι στον Οζ ή τελοσπάντων κάτι εξίσου ποιητικό. «Εδώ είμαστε». Περνώντας το δρομάκι, αντικρίζεις κάτι ιδιαίτερο, σαν να πέρασες σε μια πύλη αλλού. Θα έχουμε ωραία ιστορία να πούμε τρώγοντας κουλούρια στο τέλος. Δύο ψηλές πέτρινες αψίδες στέκονται στ’ αριστερά σου, με τα διπλανά δέντρα να γέρνουν τα κλαδιά τους μπροστά ή πάνω σ’ αυτές, και με πρασινάδα να καλύπτει το πάνω μέρος. Α<ν περάσεις από κάτω, οδηγείσαι πλάι στον ποταμό, συνέχισε όμως ευθεία, εκεί στη γέφυρα, από εκεί που ακούγεται ο ποταμός.


Ο ποταμός Καρκώτης ξεκινά από ένα πανέμορφο σκηνικό και συνεχίζει σε ένα μονοπάτι της φύσης.

Τα σκαλιά στο πλάι του ποταμού Καρκώτη (ή Κλάριου) πίσω από τη γέφυρα σε καλούν να μείνεις για λίγο, να αφουγκραστείς τον ήχο από τη ροή του νερού, να τον αφήσεις να σε γαληνέψει. Αντιλαμβάνεσαι πως η μαγεία της φύσης είναι ασύγκριτη. Πώς μπορείς να μην ανταλλάζεις μια μέρα εγκλεισμού στο σπίτι με έναν περίπατο σε τέτοια μέρη; Ο ποταμός συνεχίζει την πορεία του. Περπατάς στο πλάι του ποταμού σε ένα μονοπάτι μαγικό, ανάμεσα σε δέντρα και φυτά που ακόμα δεν είχαν προλάβει να συναντήσουν την άνοιξη. Τα φύλλα ήταν χάμω, οδηγούσαν σε μια κατηφόρα παραδίπλα που κατέληγε στο νερό.


Με λίγη προσοχή στο μονοπάτι της φύσης, αλλά μην σταματήσεις, συνέχισε.

Το μονοπάτι είναι κάποτε στενό, κάποτε πιο άνετο, και σε καμία στιγμή δεν σε αφήνει αδιάφορο, θέλεις πάντα να συνεχίσεις, να βρεις το τέλος. Μόλις βγεις από το πέρασμα, στο βάθος φαίνεται το πελώριο «δέντρο της ζωής» όπως μου μπήκε στο μυαλό χωρίς λόγο. Η πιο πεζή μου πλευρά θα πει πως μοιάζει με ένα μεγάλο μπρόκολο, κράτα όποιο θες από τα δύο.


Το ''δέντρο της ζωής'' στη μέση του πουθενά.

Καταλήγεις στην εκκλησία της Παναγίας Ποδίθου και μετά πίσω στην αφετηρία. Ίσως τελικά πήραμε το μονοπάτι «Αρχαγγέλου Μιχαήλ – Νερόμυλος της Ροδούς» κάπως λάθος αλλά πόση σημασία έχει;


Η εκκλησία της Παναγίας Ποδίθου είναι το ''τέρμα'' σου, ή η αφετηρία αναλόγως από που θα ξεκινήσεις.

Η επιστροφή είναι εξίσου μαγική, υπάρχει η ίδια ανυπομονησία γιατί ξέρεις πως θα ηρεμήσει το μυαλό ξανά, έστω και λίγο, στη γέφυρα απ’ όπου ξεκινήσαμε. Έχεις περπατήσει το μονοπάτι; Δεν νομίζω να είμαι υπερβολικός.

Στο μυαλό μου ασυναίσθητα (ή επειδή ακολουθούσαμε συνεχώς ένα ποτάμι), το ''I Follow Rivers'' της Lykke Li, που βάφτισε στο περίπου και το άρθρο αυτό. 

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

SIMILAR

ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ